Dzień dobry, drodzy przyjaciele.
Dawno nie było mnie u Was.
Wydarzyło się dużo przykrych rzeczy. Tydzień przed 89 urodzinami zmarł mój wujaszek. Ktoś nie zablokował drzwi, które zawsze były zamknięte i oparłszy się o nie wujcio spadł ze schodów. Bardzo się potłukł. Przyjechało pogotowie, nie połamał się, więc nie zabrali Go do szpitala. Stanowczo nie chciał. Powiedział, że ma opiekę.
I tak opiekowaliśmy się nim. Nie był w stanie jechać na wigilię, więc wigilia przyjechała do niego.
I tak dzień za dniem. raz duża poprawa, raz z bólu tylko jęczał.
Wyszedł z domu jakimś cudem, z drugiego piętra i zmarł na ulicy.
Nie mam nic w głowie, ale słowa mistrza dzogczen Namkhai Norbu bardzo mnie przejęły.
Pisałam kiedyś o jego książkach, np. Lustro, Dzogczen
Może ktoś przeczytał?
Pomyślałam, że wiedza o Tybecie, może zainteresować. Może ktoś zechce zadbać o tą kulturę
Igor Daminov
Chögyal Namkhai Norbu Rinpoche Powinieneś wiedzieć, dlaczego tybetańskie lamy opuściły Tybet. Bo nie da się żyć w Tybecie jak dawniej. Podróżują więc po całym świecie, dając nauki. Niektórzy robią wszystko, co w ich mocy, aby ludzie zrozumieli nauki itp. Inni robią co mogą, aby wprowadzić kulturę tybetańską, aby nie zniknęła całkowicie.
Jest taki rodzaj mrówki, która po kilku dniach życia potrafi latać. Wtedy te mrówki latają wszędzie. Ale kiedy zaczynają latać, to nie jest dobry znak. Jednak wygląda bardzo pięknie; latają wszędzie. To samo dzieje się z tybetańskimi lamami.
Przez dziesięć lat mieliśmy wspaniałych nauczycieli. Ale z roku na rok znikają, a nam zostaje jeszcze wiele młodych lamów, którzy kształcili się w Indiach. Być może te lamy są równie cudowne. Ale nie sądzę, żeby to było to samo: lamy, którzy otrzymali wykształcenie, praktykowali i przez wiele lat studiowali w Tybecie, i młodzi lamy, którzy ukończyli swoją edukację w Indiach. Z drugiej strony, nie wiem czy to może długo trwać.
Sytuację ludzi i praktyki duchowe, nauki tybetańskie, można porównać do osoby dotkniętej na raka. Nie ma sensu tego wyjaśniać; myślę, że doskonale znacie sytuację. W obliczu takiej sytuacji musimy przynajmniej uratować nauki, cenną wiedzę o starożytnej kulturze tybetańskiej. Czuję, że to naprawdę ważne, żeby coś z tym zrobić.
Jeśli kultura i Nauczanie mają prawdziwą wartość, coś konkretnego, to mają wartość nie tylko dla Tybetańczyków, ale dla wszystkich istot. Wtedy ludzie powinni próbować zrozumieć tę wartość i próbować ją uratować. Na przykład są setki tomów nauk Dzogchen, a książki te dostępne są tylko w języku tybetańskim. Tylko dwie lub trzy małe książki zostały przetłumaczone na języki zachodnie. Reszta nadal tylko po tybetańsku. A dziś prawie wszędzie jest wiele lamów i osób zainteresowanych naukami i studiowaniem języka tybetańskiego. Ale nikt nie wie, jak długo to potrwa. Możliwe nawet, że za sześćdziesiąt czy siedemdziesiąt lat wszystkie książki tybetańskie trafią do muzeów, a ludzie powiedzą: "W Tybecie była cywilizacja. Tak napisali Tybetańczycy. " Kiedy ludzie chodzą do muzeów, żeby obejrzeć te rzeczy, będzie za późno; nie uda nam się tego znacząco zmienić.
Oznacza to, że musimy zrobić coś, na przykład, aby przetłumaczyć książki na języki europejskie i zachęcić ludzi do jak największej nauki. Nauczanie wymaga transmisji, czegoś żywego; to nie książka czy opowiadanie. Musimy zrobić coś, aby zapewnić, że będzie to trwało dla przyszłych pokoleń. Być może przeżyjemy kolejne czterdzieści, pięćdziesiąt, sześćdziesiąt lat, a wtedy staniemy się częścią historii: "To wszystko się wydarzyło. " Jeśli zostawimy coś pożytecznego, będzie to służyć przyszłym pokoleniom.
Szczególnie z nauczaniem, jeśli naprawdę wierzymy, że ma wartość, musimy je uratować i zapewnić jej zachowanie w taki czy inny sposób. Z tego powodu ważne jest, aby wszyscy praktycy współpracowali i czuli się za to odpowiedzialni. Inaczej nikt nie będzie zainteresowany.
Mamy wielu praktyków Dzogchen na całym świecie. Jeśli wszyscy współpracują, to może być bardzo mocne. Kiedy zbiera się wiele kropli, tworzy się ocean. W ten sposób możemy naprawdę wiele osiągnąć. Mamy wiele miejsc społeczności Dzogchen rozsianych na całym świecie.
Społeczność Dzogchen nie ogranicza się do grupy osób, które nazywamy Wspólnotą Dzogchen. Społeczność Dzogchen opiera się na nauczaniu Dzogchen. Wszystkie osoby zainteresowane nauczaniem Dzogchen muszą współpracować. Taki sposób działania i utrzymywania współpracy jest właśnie tym, co wszędzie tworzy Wspólnotę Dzogchen.
~ Chogyal Namkhai Norbu Rinpoche
Chögyal Namkhai Norbu Rinpoche
You should know why the Tibetan lamas left Tibet. Because it's impossible to live in Tibet as before. So they travel all over the world, giving teachings. Some do everything they can to bring people to understand the teachings, etc. Others do what they can to introduce Tibetan culture so that it doesn't disappear completely.
There's a type of ant that, after a few days of its life, can fly. Then these ants fly everywhere. But when they start flying, it's not a good sign. However, it looks very beautiful; they fly everywhere. The same thing is happening with the Tibetan lamas.
For ten years, we had wonderful teachers. But year after year, they disappear, and we are left with many more young lamas who were educated in India. Perhaps these lamas are just as wonderful. But I don't think these are the same thing: lamas who received their education, practiced, and studied for many years in Tibet, and young lamas who received their education in India. On the other hand, I don't know if this can continue for long.
The situation of people and spiritual practices, the Tibetan teachings, can be compared to someone stricken with cancer. There's no point in explaining it; I think you know the situation very well. In the face of this situation, we must at least save the teachings, the valuable knowledge of ancient Tibetan culture. I feel that it's truly important to do something about this.
If culture and the Teaching have true value, something concrete, then they have value not only for Tibetans but for all beings. Then people should try to understand this value and try to save it all. For example, there are hundreds of volumes of Dzogchen teachings, and these books are only available in Tibetan. Only two or three small books have been translated into Western languages. The rest are still only in Tibetan. And today, almost everywhere, there are many lamas and people interested in the teachings and studying the Tibetan language. But no one knows how long this will last. It's even possible that in sixty or seventy years, all the Tibetan books will end up in museums, and people will say, "There was a civilization in Tibet. This is what the Tibetans wrote." When people go to museums to look at these things, it will be too late; we won't be able to significantly change it.
This means we must do something, for example, to translate the books into European languages, and to encourage people to learn as much as possible. The teaching requires transmission, something living; it's not like a book or a story. We must do something to ensure that it continues for future generations. Perhaps we'll live another forty, fifty, sixty years, and then we'll become part of history: "All this happened." If we leave something useful, it will serve future generations.
Especially with the Teaching, if we truly believe it has value, we must save it and ensure its preservation in one way or another. For this reason, it is crucial that all practitioners cooperate and feel responsible for it. Otherwise, no one will be interested.
We have many Dzogchen practitioners around the world. If everyone cooperates, it can be very powerful. When many drops gather, an ocean forms. In this way, we can truly accomplish much. We have many Dzogchen Community locations scattered throughout the world.
The Dzogchen Community is not limited to the group of people we call the Dzogchen Community. The Dzogchen Community is based on the Dzogchen Teaching. All people interested in the Dzogchen Teaching must cooperate. This way of acting and maintaining cooperation is precisely what constitutes the Dzogchen Community everywhere.
~ Chögyal Namkhai Norbu Rinpoche
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz